غزل شمارهٔ ۱۳۲۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
درد اگر داری دوا از خود بجو
۲
هر چه می جوئی چو ما از خود بجو
۳
تشنه گردی سو به سو جویای آب
۴
غرق آبی آب را از خود بجو
۵
رو فنا شو تا بقا یابی ز خود
۶
چون شدی فانی بقا از خود بجو
۷
از خودی تا چند گوئی با خودآ
۸
خود رها کن رو خدا از خود بجو
۹
گنج در کنج دل ویران ماست
۱۰
گنج اگرخواهی در آ از خود بجو
۱۱
صورت و معنی و جام و می توئی
۱۲
حاصل هر دو سرا از خود بجو
۱۳
نعمت اللهی و نامت زید و بکر
۱۴
نعمت الله را بیا از خود بجو