متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شاه نعمت‌الله ولی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۶۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
این چشم تو دایم مدام آب روان دارد بجو
۲
بنشین دمی بر چشم ما آن آبروی ما بجو
۳
سرچشمهٔ آبی خوشست در عین ما می کن نظر
۴
کآب زلالی می رود از دیدهٔ ما سو به سو
۵
رو را به آب چشم خود می شو که تا یابی صفا
۶
گر روی خود شوئی چو ما باشی چو ما پر آبرو
۷
موج و حباب و قطره را می بین و در دریا نگر
۸
با هر یکی یک دم بر آ وز هر یکی ما را بجو
۹
ما آینه تو آینه آن یک نموده رو به ما
۱۰
گر یک دو بنماید تو را باشد دوئی از ما و تو
۱۱
از گرمی ما خم می در جوش آید باز هی
۱۲
وز آتش دلسوز ما هم جام سوزد هم سبو
۱۳
این قول مستانه شنو در بزم سید خوش بخوان
۱۴
رندی اگر یابی دمی اسرار مستان بازگو
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.