متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شاه نعمت‌الله ولی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۸۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نور رویش پرتوی بر ماهتاب انداخته
۲
جعد زلفش سایبان بر آفتاب انداخته
۳
سنبل زلفش پریشان کرده بر رخسار گل
۴
بلبل شوریده را در پیچ و تاب انداخته
۵
ساقی سرمست ما رندانه جام می به دست
۶
آمده در بزم ما از رخ نقاب انداخته
۷
لاابالی وار با رندان نشسته روز و شب
۸
از رقیب ایمن سپر بر روی آب انداخته
۹
بر کشیده تیر عشق و عاشقان خویش را
۱۰
بر سر کوی محبت بی حساب انداخته
۱۱
آتشی انداخته در جان شمع از عشق خود
۱۲
عقل را پروانه وش در اضطراب انداخته
۱۳
وعدهٔ دیدار داده عاشقان خویش را
۱۴
ذوق و وجدی در وجود شیخ و شاب انداخته
۱۵
زاهد و مفتی به عشق جرعه ای از جام او
۱۶
آن یکی سجاده و این یک کتاب انداخته
۱۷
نعمت الله را حریف مجلس خود ساخته
۱۸
جام وحدت داده و مست و خراب انداخته
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.