غزل شمارهٔ ۱۳۹۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بر همه ذرات عالم آفتابی تافته
۲
بینم و هر ذره ای از وی نصیبی یافته
۳
تار و پود و صورت و معنی و جسم و جان ما
۴
تافته بر همدگر خوش جامه ای را بافته
۵
کس نمی یابم در این صحرا که محرومست از او
۶
آفتاب رحمتش بر کور و بینا تافته
۷
مو بi مو زلف پریشان جمع کرده وانگهی
۸
از برای سیدی خوش گیسوئی را بافته
۹
ساقی سرمست ما بزم ملوکانه نهاد
۱۰
نعمت الله پیش از رندان به می بشتافته
