متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شاه نعمت‌الله ولی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۹۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بر همه ذرات عالم آفتابی تافته
۲
بینم و هر ذره ای از وی نصیبی یافته
۳
تار و پود و صورت و معنی و جسم و جان ما
۴
تافته بر همدگر خوش جامه ای را بافته
۵
کس نمی یابم در این صحرا که محرومست از او
۶
آفتاب رحمتش بر کور و بینا تافته
۷
مو بi مو زلف پریشان جمع کرده وانگهی
۸
از برای سیدی خوش گیسوئی را بافته
۹
ساقی سرمست ما بزم ملوکانه نهاد
۱۰
نعمت الله پیش از رندان به می بشتافته
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.