غزل شمارهٔ ۱۴۰۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
درآمد ترک سرمستی که غارت می کند خانه
۲
چنان مستست کز مستی نداند خویش بیگانه
۳
خراباتست و من سرمست و ساقی جام می بر دست
۴
بهشت جاودان ما بود این کنج میخانه
۵
ز عشقش آتشی افروخت جان عاشقان را سوخت
۶
وجود ما و عشق او مثال شمع و پروانه
۷
برو ای عقل سرگردان که من مستم تو مخموری
۸
سخن از غیر میگوئی مرا با غیر پروانه
۹
درین بزم ملوکانه نشسته جان و جانانه
۱۰
نشسته جان و جانانه در این بزم ملوکانه
۱۱
اگر جانست حیرانست و گر دل والهٔ عشقست
۱۲
اگر علمست نادانست و گر عقلست دیوانه
۱۳
بیا ای مطرب عشاق و ساز عاشقان بنواز
۱۴
حریف نعمت الله شو بخوان این قول مستانه
