متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شاه نعمت‌الله ولی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۰۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
توئی که راحت جانی و دیده را دیده
۲
توئی که مثل جمال تو دیده نادیده
۳
فروگرفت خیالت سواد مردم چشم
۴
چنانکه نیست تمیز از خیال تا دیده
۵
مرا دلیست چو آئینه روشن و صافی
۶
نگاه کرده در آئینه و تو را دیده
۷
ندیده دیدهٔ من در جهان به جز زویت
۸
خوش است این نظر دیدهٔ خدا دیده
۹
اگر چه موج محیطیم و عین دریائیم
۱۰
به غیر ماست که ما را ز ما جدا دیده
۱۱
به سوی مردم دیده نظر کن و بنگر
۱۲
که نور دیدهٔ خود را به چشم ما دیده
۱۳
هزار چشمه ز چشمم روان شود هر سو
۱۴
از آنکه دیده به عین تو چشمها دیده
۱۵
کسی که دیدهٔ بیگانه بین فرو بندد
۱۶
هر آینه بودش دیدهٔ آشنا دیده
۱۷
منم که عارف و معروف نعمت اللهم
۱۸
ز لا اله گذشته بلای لا دیده
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.