غزل شمارهٔ ۱۴۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
من روح نازنینم از کالبد رمیده
۲
من ساغر قریبم از ملک جان رسیده
۳
مست می الستم جام بلی به دستم
۴
در خلوتی نشستم با دلبر آرمیده
۵
در کنج جان مقیمم با اهل دل ندیمم
۶
فارغ ز خوف و بی غم ای نور هر دو دیده
۷
خورشید جسم و جانم نور مه روانم
۸
شهباز لامکانم از آشیان پریده
۹
من ناظر خدایم منظور کبریایم
۱۰
هم شاه و هم گدایم دیده چو من ندیده
۱۱
فرزند عشق یارم پروردهٔ نگارم
۱۲
چون گلشکر من و او هستیم پروریده
۱۳
چون نور لطف اویم جز لطف او چه گویم
۱۴
هر نکته ای که گویم او گفته و شنیده
۱۵
درگوشهٔ یقینم با دوست هم قرینم
۱۶
ایمن ز کفر و دینم از این و آن بریده
۱۷
مطلوب طالبانم معشوق عاشقانم
۱۸
من سید زمانم خط بر خودی کشیده
