غزل شمارهٔ ۱۴۴۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بیا ای ساقی مستان و جام می به مستان ده
۲
بیا آب حیاتت را به دست می پرستان ده
۳
به میخواران مده می را که قدر می نمی دانند
۴
چو خیری می کنی ساقی بیاور می به مستان ده
۵
بیا ای صوفی صافی و دُرد درد دل درکش
۶
چه می لرزی به جان آخر بیا جان را به جانان ده
۷
اگر فرمان رسد از شه که سر در پای او انداز
۸
تو پا انداز کن سر را به شکرانه روان جان ده
۹
چه خوش گنجیست عشق او که در عالم نمی گنجد
۱۰
چنین گنج ار کسی جوید نشانش کنج ویران ده
۱۱
نشان رند سرمستی اگر یاری ز تو جوید
۱۲
کرم فرما ز لطف خود نشان او به یاران ده
۱۳
اگر جمعیتی خواهی در آ در مجمع سید
۱۴
و گر دل می دهی باری بدان زلف پریشان ده
