غزل شمارهٔ ۱۴۴۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بیا ساقی و جام می به ما ده
۲
به ما یک وجه از بهر خدا ده
۳
دو صد جان قیمت یک ساغر توست
۴
به درویشان خدا را بی بها ده
۵
جهانی از تو می یابد نواها
۶
نصیبی هم به مای بینوا ده
۷
درون خلوت ار بارم ندادی
۸
مرا بر آستان خویش جا ده
۹
تو در جانی و جان در جستجویت
۱۰
مده ما را غلط ما را رها ده
۱۱
که داند قدر دُرد درد عشقت
۱۲
بیا و دُرد دردت را مرا ده
۱۳
تو سلطانی و سید بندهٔ تو
۱۴
عطائی گر دهی باری مرا ده
