غزل شمارهٔ ۱۴۷۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
گر چه آب حیات را مانی
۲
در جهان جاودان کجا مانی
۳
ای که گوئی به پادشا مانم
۴
غلطی کرده ای گدا مانی
۵
بر سر پل چه خانه می سازی
۶
زود باشد که بی سرا مانی
۷
ما چنین مست و تو چنان مخمور
۸
که به رندان بزم ما مانی
۹
درد باید که تا دوایابی
۱۰
درد چون نیست بی دوا مانی
۱۱
از رفیقی سید عالم
۱۲
حیف باشد اگر تو وامانی
