غزل شمارهٔ ۱۴۸۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
زهی عقل و زهی دانش که تو خود را نمی دانی
۲
دمی باخود نپردازی کتاب خود نمی دانی
۳
چو تو نشناختی خود را چگونه عارف اوئی
۴
خدای خود نمی دانی بگو تا چون مسلمانی
۵
خیالی نقش می بندی که کار بت پرستانست
۶
رهاکن این خیال خود که یابی زان پشیمانی
۷
اگر زلفش به دست آری بیابی مجمع دلها
۸
بسی جمعیتی یابی از آن زلف پریشانی
۹
گر از میخانهٔ باقی می جام فنا نوشی
۱۰
حیات جاودان یابی و گردی ایمن از فانی
۱۱
حریف نعمت الله شو که تا جانت بیاساید
۱۲
که دارد در همه عالم چنین همصحبت جانی
