فقرۀ ۱۱۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
شراب به پیمان (یعنی به اندازه) خور چه هر که او شراب بی‌پیمان خورد، بسا گنه که از وی آید.
۲
اگر باده نوشی به پیمانه نوش
۳
به آیین مردان فرزانه نوش
۴
کز افزونی می ز دل‌ها گناه
۵
برُوید، چو از تند باران گیاه
۶
وگر گفتهٔ من پسند آیدت
۷
مخور می که از می گزند آیدت
۸
بود سوزیان این می لعل‌پوش
۹
زیانش ز تو، سودش از می‌فروش