غزل شمارهٔ ۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چو فیض ابر به نم لاله را کلاه بشست
۲
بنفشه تازه شد و طرّه دوتاه بشست
۳
کف سحاب چو سقّا گلاب زن برداشت
۴
ز خاک غالیه گون چهره گیاه بشست
۵
بیا بیا که گر از عشق توبه می کردم
۶
به بوی زلف تو دل دست ازین گناه بشست
۷
اگر به غیر تو چشم نظر سیه کردم
۸
بیا که خاک درت چشم عذرخواه بشست
۹
بر آستان تو چندان گریست ابن حسام
۱۰
که آب دیدهٔ او نامه سیاه بشست