متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
هلالی جغتایی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دلم بسینه سوزان مشوش افتادست
۲
دل از کجا؟ که درین خانه آتش افتادست
۳
خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!
۴
چه خوش غمیست! که ما را باو خوش افتادست
۵
صفای باده و رخسار ساده هوشم برد
۶
شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست
۷
بخط و خال رخ آراستی و حیرانم
۸
که این صحیفه بغایت منقش افتادست
۹
گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز
۱۰
کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟
۱۱
برسم تحفه کشم نقد عمر در پایش
۱۲
ولی چه سود؟ که آن سرو سر کش افتادست
۱۳
گرفت نور تجلی شب هلالی را
۱۴
که روی خوب تو در جلوه مهوش افتادست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.