متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
هلالی جغتایی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۸۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آمد آن سنگین دل و صد رخنه در جان کرد و رفت
۲
ملک جان را از سپاه غمزه ویران کرد و رفت
۳
آنکه در زلف پریشانش دل ما جمع بود
۴
جمع ما را، همچو زلف خود، پریشان کرد و رفت
۵
قالب فرسوده ما خاک بودی کاشکی!
۶
بر زمین کان شهسوار شوخ جولان کرد و رفت
۷
گر دل از دستم بغارت برد، چندان باک نیست
۸
غارت دل سهل باشد، غارت جان کرد و رفت
۹
رفتی و دل بردی و جان من از غم سوختی
۱۰
باز گرد آخر، که چندین ظلم نتوان کرد و رفت
۱۱
دل بسویش رفت و در هجران مرا تنها گذاشت
۱۲
کار بر من مشکل و بر خویش آسان کرد و رفت
۱۳
در دم رفتن هلالی جان بدست دوست داد
۱۴
نیم جانی داشت، آن هم صرف جانان کرد و رفت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.