متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
هلالی جغتایی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ای کسانی که بخاک قدمش جا دارید
۲
گاه گاه از من محروم شده یاد آرید
۳
تا کی از حسرت او خیزم و بر خاک افتم؟
۴
وقت آنست که از خاک مرا بردارید
۵
گر ز نزدیک نخواهد که ببینم رویش
۶
باری، از دور بنظاره او بگذارید
۷
بی شمارند صف جمع غلامان در پیش
۸
بنده را در صف آن جمع یکی بشمارید
۹
گرد آن کوی سگانند بسی، بهر خدا
۱۰
که مرا نیز در آن کوی سگی پندارید
۱۱
بعد مردن سر من در سر کویش فگنید
۱۲
ور توانید بخاک قدمش بسپارید
۱۳
تا کی، ای سنگدلان، مرگ هلالی طلبید؟
۱۴
مرد بیچاره، شما نیز همین انگارید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.