غزل شمارهٔ ۳۲۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
دلا، زان لب زلال خضر می خواهی، خیالست این
۲
ز آتش آب می جویی، تمنای محالست این
۳
کسان گویند: هر جوینده ای یابنده می باشد
۴
ترا می جویم و هرگز نمی یابم، چه حالست این؟
۵
قدت را نی الف می خوانم و نی سرو می گویم
۶
بلند و پست چون گویم؟ که دور از اعتدالست این
۷
بهجرانش دم آبی که می گردد نصیب من
۸
جدا زان لب حرامم باد! اگر گویم: حلالست این
۹
بشام غم، هلالی، بسکه زار و ناتوان گشتی
۱۰
کسی ناگاه اگر بیند ترا، گوید: هلالست این!