غزل شمارهٔ ۴۰۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای گلستان جمالت در کمال خرمی
۲
عالم از ناز تو پر شد، نازنین عالمی
۳
خرمن آدم چو بهر دانه ای بر باد شد
۴
چون کند با دانه خال تو مسکین آدمی؟
۵
مرده صد ساله را در یک نفس جان میدهی
۶
با تو کی باشد مسیحا را مجال همدمی؟
۷
سینه را گفتم که: بی غم شو، دل غمناک گفت:
۸
با غمش جایی که من باشم چه جای بی غمی؟
۹
گر هلالی از درت محروم شد تدبیر چیست؟
۱۰
در حریم آن حرم کس را نباشد محرمی