شمارهٔ ۱۴۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای به سلطانی نشسته با فتوح و با ظفر
۲
ملک و گنج پنج سلطان بستده در یک سفر
۳
در ظفر برهان امیرالمؤمنین چون جد خویش
۴
در شهنشاهی معز دین و دنیا چون پدر
۵
سنجرت نام است و پیش نام تو چون بندگان
۶
خسروان و تاجداران بر زمین دارند سر
۷
روز کین و رزم در پیکار کردن چون علی
۸
روز دین و داد در انصاف دادن چون عمر
۹
هر کجا برخاست گرد موکبت در شرق و غرب
۱۰
هرکجا بگذشت باد دولتت بر بحر و بر
۱۱
هیچ موری بر زمین بیمدح تو ننهاد پای
۱۲
هیچ مرغی در هوا بی شکر تو نگشاد پر
۱۳
گاه روی از جانب مشرق سوی مغرب نهی
۱۴
گاه از خاورکنی آهنگ سوی باختر
۱۵
تو جهان را همچو خورشید و قمر بایستهای
۱۶
همچنین باشد همیشه سیر خورسید و قمر
۱۷
دستبرد و زور تو منسوخ کرد اندر جهان
۱۸
دستبرد رستم دستان و زور زال زر
۱۹
تاج شاهی برگرفتی از سر خصمان خویش
۲۰
چون برای فتح غزنین برمیان بستیکمر
۲۱
گرچه رزمش با خطر بود و مصافش سهمگین
۲۲
پیش چشم تو نبود آن را به یک ذره خطر
۲۳
آنکه او زیر و زبر نشناخت کار خویش را
۲۴
روز پیکار تو شد کارش همه زیر و زبر
۲۵
خوار بودند آن همه گردان با پرخاش و جنگ
۲۶
خرد بودند آن همه پیلان با آشوب و شر
۲۷
خصم سرگردان تو هرچند گرد آورده بود
۲۸
هندوان حیله ساز و جاودان چارهگر
۲۹
حیلههاشان کرد تیغ تو به یک لحظه هبا
۳۰
چارههاشان کرد تیر تو به یک ساعت هدر
۳۱
کرد گرز لشکر تو کوفته یال یلان
۳۲
چون سرین و پشتگوران پنجه ی شیران نر
۳۳
خَست شمشیر سواران تو پیلان را شکم
۳۴
بست پیکان غلامان تو شیران را زفر
۳۵
دل گواهی داد گفتی هر زمان اندر برت
۳۶
کاندر آن ساعت تو خواهی یافت بر دشمن ظفر
۳۷
دشمنت گر خویشتن را قاهر و غالب شمرد
۳۸
گشت مقهور قضا وگشت مغلوب قدر
۳۹
روز چون شب شد بر او از آیت شبرنگ تو
۴۰
آن شبیکاو را نخواهد بود تا محشر سحر
۴۱
ملک او بردی و کردی دیگری را ملک دار
۴۲
تاج او بردی وکردی دیگری را تاجور
۴۳
نعمت محمود و فرزندان او در قلعهها
۴۴
ایدر آوردی به پشت اشتر و پشت ستر
۴۵
رنج بردند آن جهانداران و گنج انباشتند
۴۶
در جهانداری تورا بیرنجگنج آمد به بر
۴۷
ای عجب در ملک غزنین از صد و سی سال باز
۴۸
آن جهانداران تورا بودندگویی کارگر
۴۹
هست کار تو برون از خاطرگردون شناس
۵۰
هست فتح تو فزون از فکرت اختر شمر
۵۱
دست دست آن بود کز جاه تو یابد مدد
۵۲
کار کار آن بود کز رای تو یابد نظر
۵۳
در صف صفین و خندق حیدری باید حُسام
۵۴
بر در غزنین و کابل سنجری باید هنر
۵۵
آنکه در طاعت ز مهرت مهر دارد بر جبین
۵۶
وان که در عصیان ز کینت داغ دارد بر جگر
۵۷
هر زمان تقدیر یزدان گوید آن را الامان
۵۸
هر نفس گردون گردان گوید این را الحذر
۵۹
آنکه او را زاتش رزم تو شد دل سوخته
۶۰
چون کند پرواز گرد شعله و گرد شرر
۶۱
وانکه شد یکباره زهرآلود از سوراخ مار
۶۲
بار دیگر گرد آن سوراخ چون سازد گذر
۶۳
غافلان را هست گویی چشم از این آثارکور
۶۴
جاهلان را هست گویی گوش از این اخبار کر
۶۵
بر تواریخ و سیر تفضیل دارد فتح تو
۶۶
زانکه فتح توست عنوان تواریخ و سیر
۶۷
سایهٔ یزدانی و در سایهٔ عدل تواند
۶۸
خلق عالم یک به یک، اولاد آدم سر به سر
۶۹
میر سنقر بک که در لشکر سپهسالار توست
۷۰
ساخت اندر دولت تو جشن تطهیر پسر
۷۱
از پیآن تا در اقبال بگشاید براو
۷۲
بست خدمت را میان و بزم را بگشاد در
۷۳
جان همی خواهدکه آرد پیش تخت تو نثار
۷۴
بنده را گاه نثار از جان چه باشد بیشتر
۷۵
طغایرک پسر الیزن که در دو جهان
۷۶
پدر ستوده بود با چنان ستوده پسر
۷۷
مظفری که سخنهای او بشارت داد
۷۸
دو پادشاه جهان بخش را به فتح و ظفر
۷۹
یکی است مایهٔ شاهی و خسروی محمود
۸۰
یکی است قبلهٔ شاهان و خسروان سنجر
۸۱
یکی ز مهر به جای برادرش دارد
۸۲
یکی ز قدر و شرف داردش به جای پدر
۸۳
از آنکه خاک و حَجَر همچو حِلم اوست گران
۸۴
محل زرّ و گهر شد دهان خاک و حجر
۸۵
اگر نبودی تعظیم حِلم او نشدی
۸۶
دهان خاک و حَجَر جایگاه زرّ وگهر
۸۷
ایا به بزم کریمی ممیّز و مُعطی
۸۸
و یا به رزم دلیری مبارز و صفدر
۸۹
کجا نشاط کنی همنشین توست قضا
۹۰
کجا نبرد کنی رهنمای توست قدر
۹۱
به تیغ بر تن مردان جو بگسلی جوشن
۹۲
به گرز بر سرگردان چو بشکنی مغفر
۹۳
تو را درود فرستند و آفرین گویند
۹۴
روان سام نریمان و جان رستم زر
۹۵
مگر سِنان تو مفتاح فتح شد که بدو
۹۶
فتوح را به همه رزمهای گشادی در
۹۷
ز کرد و ترک و عرب هر کجا به رزمگهی
۹۸
شدند خصمان چون جاودان افسونگر
۹۹
به فعل نیزهٔ تو چون عصای موسی شد
۱۰۰
که کرد جادویی جاودان هبا و هدر
۱۰۱
کجا حُسام کبود تو روی شست به خون
۱۰۲
برست لاله تو گفتی ز برگ نیلوفر
۱۰۳
که دید هرگز نیلوفری که در صف جنگ
۱۰۴
به چنگ شیر جهانگیر لاله آرد بر
۱۰۵
حکایت و سَمَر از رفتگان فراوان است
۱۰۶
شجاعت تو فزون از حکایت است و سَمَر
۱۰۷
اگر به صد هنر آن قوم را تفاخر بود
۱۰۸
تو را سزاست تفاخر به صد هزار هنر
۱۰۹
نخاست بعد رسول و خلیفه و سلطان
۱۱۰
ز نسل بُوالبَشر اندر زمانه چون تو بشر
۱۱۱
عطای تو نشود منقطع که زایر تو
۱۱۲
چو یک عطا بستاند دهی عطای دگر
۱۱۳
به آب و آذر اگر در شود موافق تو
۱۱۴
به دولت تو نترسد ز آب و از آذر
۱۱۵
ز بهر آنکه بدو فرّ دولت تو دهد
۱۱۶
دل کلیم و یقین خلیل بن آزر
۱۱۷
چو آمدی تو ز نزدیک پادشاه عراق
۱۱۸
به فال نیک به درگاه شاه شیر شکر
۱۱۹
محل و جاه تو را پیش شاه هفت اقلیم
۱۲۰
چهار طبع مسخر شدند و هفت اختر
۱۲۱
ز عمّ خویش چو محمود عهد یافته بود
۱۲۲
ز بهر عهد فرستاد مر تو را ایدر
۱۲۳
کفایت تو ز مقصود مژده داد چنانک
۱۲۴
ز صبح مژده دهد در جهان نسیم سحر
۱۲۵
گر از حضر به سفر بر مراد روی نهی
۱۲۶
وگر نشاط کنی رفتن از سفر به حضر
۱۲۷
ز بس سعادت کاندر خجسته طالع توست
۱۲۸
به فال سعد کند حکم تو ستاره شمر
۱۲۹
ز سعد چون همه وقتی تو را مساعدت است
۱۳۰
تو را سفر ز حضر بِه بود حضر ز سفر
۱۳۱
بلند بختا سعد فلک به طالع من
۱۳۲
نظرکند چو کنم من به طلعت تو نظر
۱۳۳
ای معز دین و دنیا ای عطای تو بزرگ
۱۳۴
از عطای تو معزی شد عزیز و نامور
۱۳۵
هم توانگر شد به لولو، هم توانگر شد به لعل
۱۳۶
هم توانگر شد به دیبا، هم توانگر شد به زر
۱۳۷
پرگهر کردی دهانش را به دست خویشتن
۱۳۸
چون به مدح خویشتن دیدی دهانش پرشکر
۱۳۹
با زبانی پر شکر آمد به عالی مجلست
۱۴۰
بازگشت از مجلس تو با دهانی پرگهر
۱۴۱
با گهر بخشیدی او را بدرههای زر سرخ
۱۴۲
تختههای جامهٔ بغداد و روم و شوشتر
۱۴۳
او به دانش شکر این بخشش نیارد کرد زانک
۱۴۴
بخشش تو کامل است و دانش او مختصر
۱۴۵
از فروغ ماه و خور باید هزاران سالها
۱۴۶
تا یکی گوهر به کان اندر پدید آرد مگر
۱۴۷
صدگهر در یک زمان آید ز جود تو پدید
۱۴۸
جود تو تفضیل دارد بر فروغ ماه و خور
۱۴۹
تا سخن دایم بود بادی تو پیوند سخن
۱۵۰
تا اثر باقی بود بادی تو بر جای اثر
۱۵۱
باد روحانیت نفس و باد نورانیت دل
۱۵۲
باد سلطانیت ارج و باد یزدانیت فر
۱۵۳
هرکجا منزل کنی تایید بادت رهنما
۱۵۴
هرکجا لشکرکشی اقبال بادت راهبر
