متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۳۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
در فراقت دل ازین سوخته تر نتوان داشت
۲
خویشتن را به ازین زیر و زبر نتوان داشت
۳
سرخ روییّ خود از لعل تو می دارم چشم
۴
وین چنین چشم کز از خون جگر نتوان داشت
۵
عاشقان را بکرشمه تو چنان ریزی خون
۶
که خود از لذّتش از زخم خبر نتوان داشت
۷
از کنار تو چو طرفی نتاوان بر بستن
۸
در میان بسته مرا همچو کمر نتوان داشت
۹
در ره فتنه ازین سر که جمالت دارد
۱۰
با قویدستی او پای مگر نتوان داشت
۱۱
غم دستار و کله بود ازین پیش و کنون
۱۲
بیم آنست که خود گوش بسر نتوان داشت
۱۳
گوهر اشک من آن لعل دلاویز آمد
۱۴
که ازو چشم از لعل تو بر نتوان داشت
۱۵
مردم چشم مرا خون ز قدمها بچکید
۱۶
بیش ازین او را بر راه گذر نتوان داشت
۱۷
چشمت از مردمی ار کرد نظر در کارم
۱۸
خود از آن چشم جزین چشم دگر نتوان داشت
۱۹
چند گویی که بخود دار نظر تا برهی
۲۰
تا تو باشی بخود ای دوست نظر نتوان داشت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.