متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۴۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد
۲
خنک آنکه سر و قدّی ، چو تو در کنار دارد
۳
لب لعل دل فریبت ، ز گهر حدیث راند
۴
سر زلف مشک بارت، ز بنفشه بار دارد
۵
رخ چون مهت ندانم، که چه عزم دارد آیا
۶
اثری همی نیاید، که سر شکار دارد
۷
که کمند عنبرین را زد و سوی حلقه کردست؟
۸
که خدنگهای مشکین، چو زبان مار دارد؟
۹
دل خود طلب چو کردم، بر نرگس تو گفتا
۱۰
برو ای فلان و بهمان، بر من چه کار دارد
۱۱
چو بسی بگفتم او را ، بکرشمه گفت با تو
۱۲
سر گفت و گو ندارم، که مرا خمار دارد
۱۳
چه دهی صداع مستان، چه کنی حدیث چیزی
۱۴
که کمینه هندوی ما، به از ین هزار دارد؟
۱۵
چو بترک دل بگفتم، غم جان خوردم که ترسم
۱۶
که چو دست یافت بر وی، هم ازین شمار دارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.