Research Contextدر حال بازیابی مسیر پژوهش…
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۰۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دمید صبح، چه خسبی چو بخت من برخیز؟
۲
بساز چنگ و برآور خروش رستاخیز
۳
ببوی باده بر آمیز نکهت گل را
۴
که شب بروز بر آمیخت صبح رنگ آمیز
۵
مرا ز مستی دست قدح ستان بنماند
۶
بدت خویش قدح را بحلق من در ریز
۷
بجام باده فرو برسرم وگر ترسی
۸
که غرقه گردم، زلفت بست دست آویز
۹
محیط چرخ دخانیست، چشم ازو فکن
۱۰
بسیط خاک غباریست، از سرش برخیز
۱۱
نه آسمانی، با ما زمان زمان بمگرد
۱۲
نه روزگاری ،با ما نفس نفس مستیز
۱۳
بدست رطل گران دادیم باوّل بار
۱۴
بپای مستی اگر مردی از سرم مگریز
۱۵
ترا که گفت که چون روزگار هر ساعت
۱۶
بلا چون ریگ بغربال چرخ بر من بیز؟

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.