متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۱۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
جان که در عالم خود او را داشتم
۲
بهر تو نا بوده اش انگاشتم
۳
دیده را با نقش تو پرداختم
۴
سسینه را از مهر تو انباشتم
۵
مطبخ سودای خود یعنی دماغ
۶
از برای عشق تو افراشتم
۷
در زمین سینه از روز نخست
۸
دانۀ دل خود بنامت کاشتم
۹
تختۀ وقف غمت بر دل زدم
۱۰
نام عشق تو برو بنگاشتم
۱۱
از زر و سیم رخ و اشک آنچه بود
۱۲
آن زر و سیم آن تو پنداشتم
۱۳
گر دلی بد، تن بهجرش در زدم
۱۴
ور تنی بد، دل ازو برداشتم
۱۵
از سر هر دو جهان برخاستم
۱۶
جز غمت کز بهر خود بگذاشتم
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.