متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۴۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
هر شبی با دلی و صد زاری
۲
منم و آب چشم و بیداری
۳
بنماندست آب بر جگرم
۴
بس که چشمم کند گهرباری
۵
دل تو از کجا و غم زکجا؟
۶
تو چه دانی که چیست غمخواری؟
۷
آنگه از حال من شوی آگاه
۸
که چو من یک شبی بروز آری
۹
گفتم جان بیار و عشوه ببر
۱۰
چشم بد دور ازین کله داری
۱۱
مردمی کن ، مجوی آزارم
۱۲
که نه کاریست مردم آزاری
۱۳
بار تو بر دلم خود بود
۱۴
خشم خوشتر کنون بسر باری
۱۵
من فراوان کشیده ام غم دل
۱۶
لیک کم بوده ام بدین زاری
۱۷
که نه صبر همی کند پشتی
۱۸
که نه یارم همی دهد یاری
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.