متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۵۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بار دیگر ز که می آموزی
۲
این که دلها بجفا می سوزی؟
۳
می دری پرده و می سوزی دل
۴
بر غمزه زکین اندوزی
۵
طالعی بد بود آن شب که دلم
۶
بتو دادم ز پی بهرورزی
۷
تا زنی در دلم آتش بادب
۸
ازده انگشت چراغ افروزی
۹
خه خه، ای دلبر درّا دوزا
۱۰
خوب می دّری و خوش می دوزی
۱۱
اندکی لطف بیاموز آخر
۱۲
خود همه جور و جفا آموزی
۱۳
هر چه خط با رخ زیبای تو کرد
۱۴
کینه از سینۀ من می توزی
۱۵
این همه عشوةۀ تو دانم چیست
۱۶
بی وفاییم همی آموزی
۱۷
سر سالست، مرا از رخ تو
۱۸
نظری رسم بود نوروزی
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.