متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · قطعات

شمارهٔ ۱۱۲ - ایضا له فی صفة الفرس

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
صوفی نهاد عادت اسبم تو کّلست
۲
قانع بود بهر چه خداداد، می خورد
۳
نه رسم ادّخار شناسد نه جمع لوت
۴
هر چه آیدش بدست بننهاد می خورد
۵
بی زحمت غراره و انبار و توبره
۶
روزیّ خویش از عدم آباد می خورد
۷
زنبیل و دلو کهنه و جاروب و بوریا
۸
هر چ آن بیافت فارغ و آزاد می خورد
۹
هر کاه گل که از نم باران علی الفتوح
۱۰
از بام و در در آخرش افتاد می خورد
۱۱
وقتی به ژاژ خایی شاگرد بنده بود
۱۲
و اکنون بعلم من به از استاد می خورد
۱۳
دشنام زشت می دهدم زان بهر دو گام
۱۴
چون حدّ قذف چوبی هشتاد می خورد
۱۵
چون نیستش ز بی علفی قوّت نهوض
۱۶
بیچاره تازیانۀ بیداد می خورد
۱۷
روز و شبش به وعدۀ تو دم همی دهم
۱۸
وازان دمم که زندگیش باد می خورد
۱۹
اسبی که انده علفش خاطرم بسوخت
۲۰
وصفش کجا درین دل ناشاد می خورد
۲۱
از عشق کاه بر رخ من بوس می دهد
۲۲
بر یاد سبزه خنجر پولاد می خورد
۲۳
تا می کند ز وعدۀ کاه و جو تو یاد
۲۴
ای بس گرسنگس که بدان یاد می خورد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.