متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · مثنوی معنوی

بخش ۱۱۳ - در بیان آنک نادر افتد کی مریدی در مدعی مزور اعتقاد بصدق ببندد کی او کسی است و بدین اعتقاد به مقامی برسد کی شیخش در خواب ندیده باشد و آب و آتش او را گزند نکند و شیخش را گزند کند ولیکن بنادر نادر

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
لیک نادر طالب آید کز فروغ
۲
در حق او نافع آید آن دروغ
۳
او به قصد نیک خود جایی رسد
۴
گرچه جان پنداشت و آن آمد جسد
۵
چون تحری در دل شب قبله را
۶
قبله نی و آن نماز او روا
۷
مدعی را قحط جان اندر سرست
۸
لیک ما را قحط نان بر ظاهرست
۹
ما چرا چون مدعی پنهان کنیم
۱۰
بهر ناموس مزور جان کنیم
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.