متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · مثنوی معنوی

بخش ۹۱ - قصهٔ تیراندازی و ترسیدن او از سواری کی در بیشه می‌رفت

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
یک سواری با سلاح و بس مهیب
۲
می‌شد اندر بیشه بر اسپی نجیب
۳
تیراندازی بحکم او را بدید
۴
پس ز خوف او کمان را در کشید
۵
تا زند تیری سوارش بانگ زد
۶
من ضعیفم گرچه زفتستم جسد
۷
هان و هان منگر تو در زفتی من
۸
که کمم در وقت جنگ از پیرزن
۹
گفت رو که نیک گفتی ورنه نیش
۱۰
بر تو می‌انداختم از ترس خویش
۱۱
بس کسان را کلت پیگار کشت
۱۲
بی رجولیت چنان تیغی به مشت
۱۳
گر بپوشی تو سلاح رستمان
۱۴
رفت جانت چون نباشی مرد آن
۱۵
جان سپر کن تیغ بگذار ای پسر
۱۶
هر که بی سر بود ازین شه برد سر
۱۷
آن سلاحت حیله و مکر توست
۱۸
هم ز تو زایید و هم جان تو خست
۱۹
چون نکردی هیچ سودی زین حیل
۲۰
ترک حیلت کن که پیش آید دول
۲۱
چون یکی لحظه نخوردی بر ز فن
۲۲
ترک فن گو می‌طلب رب المنن
۲۳
چون مبارک نیست بر تو این علوم
۲۴
خویشتن گولی کن و بگذر ز شوم
۲۵
چون ملایک گو که لا علم لنا
۲۶
یا الهی غیر ما علمتنا
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

نیازمند بازبینی
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۱ نیازمند تصمیم۱ موجودیت مرتبط

پیش‌نویس‌ها و پیشنهادها

هنوز واقعیت تأییدشده نیستند
پیشنهادیبه‌کارگیری نماد

می و جام

پیشنهاد واژگانی؛ سرنخ پژوهشهم‌خوانی واژه، اثبات معنا یا نقش ادبی نیست؛ متن را بررسی کنید.ارجاع در سطح شعر است؛ بیت دقیق ثبت نشده است.

به‌کارگیری نماد ← می و جام

Matched curated alias: می; editorial status: suggested

۱ شاهد متنی
بیت دقیق و نقل‌قول در این رکورد ثبت نشده؛ ارجاع فعلی فقط به شعر است.
۰ بیت · رابطهٔ منتقل‌شده
Vira

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.