بخش ۱۴ - رفتن پدر مجنون به خواستاری لیلی
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چون راه دیار دوست بستند
۲
بر جوی بریده پل شکستند
۳
مجنون ز مشقت جدائی
۴
کردی همه شب غزل‌سرائی
۵
هردم ز دیار خویش پویان
۶
بر نجد شدی سرود گویان
۷
یاری دو سه از پس اوفتاده
۸
چون او همه عور و سرگشاده
۹
سودا زده زمانه گشته
۱۰
در رسوائی فسانه گشته
۱۱
خویشان همه در شکایت او
۱۲
غمگین پدر از حکایت او
۱۳
پندش دادند و پند نشیند
۱۴
گفتند فسانه چند نشیند
۱۵
پند ار چه هزار سودمند است
۱۶
چون عشق آمد چه جای پند است
۱۷
مسکین پدرش بمانده در بند
۱۸
رنجور دل از برای فرزند
۱۹
در پرده آن خیال بازی
۲۰
بیچاره شده ز چاره‌سازی
۲۱
پرسید ز محرمان خانه
۲۲
گفتند یکایک این فسانه
۲۳
کو دل به فلان عروس دادست
۲۴
کز پرده چنین به در فتادست
۲۵
چون قصه شنید قصد آن کرد
۲۶
کز چهره گل فشاند آن گرد
۲۷
آن در که جهان بدو فروزد
۲۸
بر تاج مراد خود بدوزد
۲۹
وآن زینت قوم را به صد زین
۳۰
خواهد ز برای قره‌العین
۳۱
پیران قبیله نیز یک سر
۳۲
بستند برآن مراد محضر
۳۳
کان در نسفته را درآن سفت
۳۴
با گوهر طاق خود کند جفت
۳۵
یکرویه شد آن گروه را رای
۳۶
کاهنگ سفر کنند از آنجای
۳۷
از راه نکاح اگر توانند
۳۸
آن شیفته را به مه رسانند
۳۹
چون سید عامری چنان دید
۴۰
از گریه گذشت و باز خندید
۴۱
با انجمنی بزرگ برخاست
۴۲
کرد از همه روی برگ ره راست
۴۳
آراسته با چنان گروهی
۴۴
می‌رفت به بهترین شکوهی
۴۵
چون اهل قبیله دل آرام
۴۶
آگاه شدند خاص تا عام
۴۷
رفتند برون به میزبانی
۴۸
ار راه وفا و مهربانی
۴۹
در منزل مهر پی فشردند
۵۰
وآن نزل که بود پیش بردند
۵۱
با سید عامری به یک بار
۵۲
گفتند چه حاجت است پیش‌آر
۵۳
مقصود بگو که پاس داریم
۵۴
در دادن آن سپاس داریم
۵۵
گفتا که مرادم آشنائیست
۵۶
آنهم ز پی دو روشنائیست
۵۷
وانگه پدر عروس را گفت
۵۸
کاراسته باد جفت با جفت
۵۹
خواهم به طریق مهر و پیوند
۶۰
فرزند ترا ز بهر فرزند
۶۱
کاین تشنه جگر که ریگ زاده است
۶۲
بر چشمه تو نظر نهاده است
۶۳
هر چشمه که آب لطف دارد
۶۴
چون تشنه خورد به جان گوارد
۶۵
زینسان که من این مراد جویم
۶۶
خجلت نبرم برآنچه گویم
۶۷
معروف‌ترین این زمانه
۶۸
دانی که منم درین میانه
۶۹
هم حشمت و هم خزینه دارم
۷۰
هم آلت مهر و کینه دارم
۷۱
من در خرم و تو در فروشی
۷۲
بفروش متاع اگر به هوشی
۷۳
چندان که بها کنی پدیدار
۷۴
هستم به زیادتی خریدار
۷۵
هر نقد که آن بود بهائی
۷۶
بفروش چو آمدش روائی
۷۷
چون گفته شد این حدیث فرخ
۷۸
دادش پدر عروس پاسخ
۷۹
کاین گفته نه برقرار خویش است
۸۰
میگو تو فلک به کار خویش است
۸۱
گرچه سخن آبدار بینم
۸۲
با آتش تیزکی نشینم
۸۳
گردوستپی درین شمار است
۸۴
دشمن کامیش صدهزار است
۸۵
فرزند تو گر چه هست بدرام
۸۶
فرخ نبود چو هست خودکام
۸۷
دیوانگیی همی نماید
۸۸
دیوانه حریف ما نشاید
۸۹
اول به دعا عنایتی کن
۹۰
وانگه ز وفا حکایتی کن
۹۱
تا او نشود درست گوهر
۹۲
این قصه نگفتنی است دیگر
۹۳
گوهر به خلل خرید نتوان
۹۴
در رشته خلل کشید نتوان
۹۵
دانی که عرب چه عیب جویند
۹۶
این کار کنم مرا چه گویند
۹۷
با من بکن این سخن فراموش
۹۸
ختم است برین و گشت خاموش
۹۹
چون عامریان سخن شنیدند
۱۰۰
جز باز شدن دری ندیدند
۱۰۱
نومید شده ز پیش رفتند
۱۰۲
آزرده به جای خویش رفتند
۱۰۳
هر یک چو غریب غم رسیده
۱۰۴
از راه زبان ستم رسیده
۱۰۵
مشغول بدانکه گنج بازند
۱۰۶
وان شیفته را علاج سازند
۱۰۷
وانگه به نصیحتش نشاندند
۱۰۸
بر آتش خار می‌فشاندند
۱۰۹
کاینجا به از آن عروس دلبر
۱۱۰
هستند بتان روح پرور
۱۱۱
یاقوت لبان در بناگوش
۱۱۲
هم غالیه پاش و هم قصب پوش
۱۱۳
هر یک به قیاس چون نگاری
۱۱۴
آراسته‌تر ز نو بهاری
۱۱۵
در پیش صد آشنا که هستی
۱۱۶
بیگانه چرا همی پرستی
۱۱۷
بگذار کزین خجسته نامان
۱۱۸
خواهیم ترا بتی خرامان
۱۱۹
یاری که دل ترا نوازد
۱۲۰
چون شکر و شیر با تو سازد