متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سعدی · دیوان اشعار

غزل ۱۴۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
جان و تنم ای دوست فدای تن و جانت
۲
مویی نفروشم به همه ملک جهانت
۳
شیرینتر از این لب نشنیدم که سخن گفت
۴
تو خود شکری یا عسلست آب دهانت
۵
یک روز عنایت کن و تیری به من انداز
۶
باشد که تفرج بکنم دست و کمانت
۷
گر راه بگردانی و گر روی بپوشی
۸
من می‌نگرم گوشه چشم نگرانت
۹
بر سرو نباشد رخ چون ماه منیرت
۱۰
بر ماه نباشد قد چون سرو روانت
۱۱
آخر چه بلایی تو که در وصف نیایی
۱۲
بسیار بگفتیم و نکردیم بیانت
۱۳
هر کس که ملامت کند از عشق تو ما را
۱۴
معذور بدارند چو بینند عیانت
۱۵
حیفست چنین روی نگارین که بپوشی
۱۶
سودی به مساکین رسد آخر چه زیانت
۱۷
بازآی که در دیده بماندست خیالت
۱۸
بنشین که به خاطر بگرفتست نشانت
۱۹
بسیار نباشد دلی از دست بدادن
۲۰
از جان رمقی دارم و هم برخی جانت
۲۱
دشنام کرم کردی و گفتی و شنیدم
۲۲
خرم تن سعدی که برآمد به زبانت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.