«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

دکان عشق طلب کن که دلگشا سازد

بیا که ساقی عشق شراب باره رسید

امیر عشق رسید و شرابخانه گشاد

تو را اگر نفسی ماند جز که عشق مکار

برهنگان ره عشق را قبا مدهید

ببرد خواب مرا عشق و عشق خواب برد

که عشق جان و خرد را به نیم جو نخرد

چو عشق سلسله خویش را بجنباند

به جان عشق که جانی ز عشق جان نبرد

چو عشق را هوس بوسه و کنار بود

سیاه کاسه شوی ار ز مطبخ عشقش

هزار بند چو عشقش ز پای جان بگشاد

هزار نکته نبشتست عشق بر رویم

که عشق باغ و تماشاست اگر ملول شوید

بلندبین ز تو گشتست هر دو دیده عشق

نشسته‌ایم دل و عشق و کالبد پیشت

ز عشق آن رخ خوب تو ای اصول مراد

که عشق تو به جهان پر و بال بازگشاد

غلام چشمه عشقیم هر کجا بگشاد

شراب عشق چو خوردی شنو صلای کباب

کسی که ز اطلس عشق خوشت قبا دارد

چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد

چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد

به بحر عشق که هر لحظه جزر و مد باشد

فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند

از آنک عشق تو بنیاد عافیت برکند

اگر چه عاشقی و عشق بهترین کار است

به جان عشق که تا هر دو جان نیامیزد

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود

غزل سرا شدم از دست عشق و دست زنان

ز عشق عاشق درویش خلق در عجبند

حدیث عشق شکرریز جان فزا گوید

به آفتاب جلالت که ذره ذره عشق

چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد

هزار حیله کنم من دغا و شیوه عشق

چو خونبهای تو ای دل هوای عشق ویست

ز عشق آن عدم آمد جهان جان به وجود

دغای عشق چو خانه قمار بازآید

که زنده است سلیمان عشق کار کنید

بلندبین ز تو گشتست هر دو دیده عشق

نشسته‌ایم دل و عشق و کالبد پیشت

دو سه قدم به سوی باغ عشق کس ننهاد

ورای عشق هزاران هزار ایوان هست

مگر که درد غم عشق سر زند در تو