«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

عشقک قد جادلنا ثم عدا جادلنا

چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال

تا تو بمانی چو عشق در دو جهان بی‌زوال

صورت عشقی صاحب مخزن

ایها العشق ایها المعشوق

رشاء العشق حبیبی لشرود و مضل

ما طبل خانه عشق را از نعره‌ها ویران کنیم

هر روز پیغامی دهد این عشق چون پیغامبرم

تا عشق را بنده شدم خاقان و سلطان سنجرم

چون خویش عشق او شدم از خویش بیزاری کنم

در عشق اگر بی‌جان شوی جان و جهانت من بسم

شب پوش عشق خود نهد پاینده باشد لاجرم

عشقا تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم

ای عشق زیبای منی هم من توام هم تو منی

من طوطیم عشقش شکر هست از شکر گویاییم

ای پاک رو چون جام جم وز عشق آن مه متهم

من چون شوم کوته نظر در عشق آن بحر گهر

دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن

عشق چو قربان کندم عید من آن روز بود

مطرب عشق ابدم زخمه عشرت بزنم

عشق کسی می کشدم گوش کشان می بردم

شکر که عشق شد همه میل دل و میسرم

گفتم عشق را شبی راست بگو تو کیستی

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

گفت چو لاف عشق زد تیغ بلاش می زنم

آهنیم ز عشق تو خواسته نور آینه

مؤمن عشقم ای صنم نعره عشق می زنم

زاده اولم بشد زاده عشقم این نفس

چون ز بلاد کافری عشق مرا اسیر برد

گفت چرا نهان کنی عشق مرا چو عاشقی

جان و جهان ز عشق تو رفت ز دست کار من

یقول العشق لی سرا تنافس و اغتنم برا

چو عنقا کوه قافی را تو پران بینی از عشقش

منم چو آسمان دوتو ز عشق شمس تبریزی

مرا می گوید اندیشه ز عشق آموختم پیشه

شبی عشق فریبنده بیامد جانب بنده

که من از نیستی جانا به عشق تو برون جستم

چو هی دو چشم بگشادم چو شین در عشق بنشستم

برای عشق لیلی دان که مجنون وار می گردم

کلند عشق در دستم به گرد کان همی‌گردم

ز عشق ذوق زخم او سر مرهم نمی‌دارم

به باغ عشق مرغانند سوی بی‌سویی پران

نهادم پای در عشق که بر عشاق سر باشم

منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم