«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

مگر من صورت عشق حقیقی

بیا ای عشق کاندر تن چو جانی

بیا کز عشق تو دیوانه گشتم

ز عشق تو ز خان و مان بریدم

رسید این عشق تا پای شما را

عجب چیزی است عشق و من عجبتر

تو گویی عشق را خود من نهادم

طریق عشق را آباد کردم

خمش کن آنک او از صلب عشق است

عجب خاکم که من از آتش عشق

چو صید عشق روزافزون نبودم

چو خاتونان مصر از عشق یوسف

چو شهر عشق من شهری ندیدم

به غیر عشق آواز دهل بود

اگر عشقت به جای جان ندارم

چو گفتی ننگ می داری ز عشقم

نشانی‌ها نگر کز عشق دارم

که از عشق بهار اندر خمارم

خمش کردم ولیکن عشق خواهد

شوی حیران و ناگه عشق آید

به عشقم چون برآیی من چه دانم

منم در موج دریاهای عشقت

که چون گردون ز عشقش بی‌سکونم

غلط گفتم مزاج عشق دارم

چو خاک پای عشقم تو یقین دان

سیه پوشم چو شب من از غم عشق

دم عشق است و عشق از لطف پنهان

چو نطع عشق خود ما را نمودی

که با عشق نهانی یار بودیم

چو عشق و دل نهان و آشکاریم

برای عشق خون آشام خون خوار

بیا تا نوبهار عشق باشیم

چرا در عشق همدیگر نخوانیم

که تا در باغ عشقت درکشانیم

چو عشق عاشقان گر بی‌نشانیم

مزن بر عاشقان عشق تشنیع

اسیر دام عشق بی‌امانیم

منم ضراب و عشقت چون ترازو

چو بر جانم زدی شمشیر عشقت

در عشق روم که عشق را من

من عشق تو اختیار دیدم

گر از غم عشق عار داریم

در عشق امیرداد باشیم

چون عشق بنا نهاد ما را

هر چند کمین غلام عشقیم

چون عشق نشسته در کمینیم