«خرابات در دیوان اشعار»

ازان ز راز خرابات خلق بیخبرند

من از کجا وخرابات وپای خم صائب

دلهای خام رابه خرابات راه نیست

بهر شگون همیشه خراباتیان عشق

هر چند پا ز کوی خرابات می کشم

صائب زخانقه به خرابات روی کن

هرکس زجود پیر خرابات آگه است

هر کس به خرابات مغان دردسر آورد

صائب ز خرابات محال است برآید

مستان خرابات به یادلب ساقی است

در کوی خرابات گروهی که خموشند

سیلاب خجل می روداز کوی خرابات

از خاک نشینان عدم بود خرابات

در صومعه هر کس رود از کوی خرابات

سیر خراباتیان عشق به دوش است

شد خرابات مغان از توبه ام زیر و زبر

د رخرابات مغان از پرتو دلهای پاک

صرفه در کوی خرابات بیک سو بگذار

در خرابات جهان حوصله ای پیدا کن

درین دو هفته که مهمان این خراباتی

درخرابات مغان دانندمعمورم هنوز

عشق از کوی خرابات به جایی نرود

در خرابات چو هشیار نمانده است امروز

از خیال لب میگون خراباتی خود

در خرابات مغان درد ته مینا مباش

به که از کوی خرابات نیاید بیرون

توبه را می کند خراباتی

در خرابات مغان ستار باش

به اهل خرابات مفروش زهد

ما و خرابات مغان کز وسعت مشرب بود

در خرابات مغان خوش سر نوشت افتاده ام