«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشاد

ز عشق او نتوانم که توبه آرم من

چه قطره‌هاست که از حرف عشق می‌بارد

ضمیر عشق دل اندر سحر به سحر آری

چو در دل آمد عشق تو و قرار گرفت

انار عشق تو بودست شمس تبریزی

عشق تو خوش خیزی، در جگر آمیزی

عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذری

پذیرفت این دل ز عشقت خرابی

در اسرار عشقش چو ابر سحابی

چو مجنون عشقی و صاحب صفایی

کجا عشق ذوالنون کجا عشق مجنون

چو عشقش برآرد سر از بی‌قراری

چو از عشق خوردی یکی جام کاری

دلم پاره پاره بشد عشق باره

کی عشق تو را محرم شمرد

عشق را بین که صد دهان بگشاد

چون تو چشمان عشق بگشادی

رو به میدان عشق سجده کنان

پیش چوگان عشق چون گویی

عشق جز بی‌گناه می‌نکشد

نکشد عشق او گنه کاری

لیک دور و تسلسل اندر عشق

هر کی کورست عشق می‌سازد

صورت عشق نیست جز مستی

عشق در کفر کرد اظهاری

گفت: « چه دانم ببرش پیش عشق

عشق بود نقد ترا مشتری

عشق طبیبست که رنجور جوست

در سر من عشق بپیچید سخت

جمله گل و عشق و هوش زادمی

ای دل مست جست‌وجو، صورت عشق را بگو

یقول العشق لی یا هو فصیحا فاتحا فاه

صالحت و بایعت مع‌العشق علی ان

ان قد ملاء العشق مرادی بمریدی

به عشق چشم او دارد روایی

وآتانی علامته بعشق

فدیت‌العشق ما احلی هواه

بحق العشق اسمع، لاتمار

و ذقت العشق فالدنیا زبونی

اگر عشقم درون آرام گیرد

بی‌آتش عشق دانک دودی

در عشق درآمدی بچستی

سلب‌العشق فادی، حصل‌الیوم مرادی

اذن‌العشق تعالوا، لتذوقوا و تنالوا

با نه اینی و نه آنی، صورت عشقی و بس

غدرالعشق فزلت قدمی