«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

باغ سبز عشق کو بی منتهاست

عقل جزوی عشق را منکر بود

عشق و جان هر دو نهانند و ستیر

گر توهم می‌کند او عشق ذات

عشق شنگ بی‌قرار بی سکون

هر چه گوید مرد عاشق بوی عشق

از دهانش می‌جهد در کوی عشق

زانک عشق اوست سوی سبزه‌زار

گفت چون در عشق ما گشتی گرو

باز آن جان چونک محو عشق گشت

شب نخفتستم ز عشق و سوزها

هرچه جز عشق خدای احسنست

نیست جز عشق احد سرخیل من

چون مرا سوی اجل عشق و هواست

عشق او پیدا و معشوقش نهان

این رها کن عشقهای صورتی

شد خلیفهٔ عشق و ربانی نفس

چند بازی عشق با نقش سبو

ما ز عشق شمس دین بی ناخنیم

همچو کوره عشق را سوزیدنیست

دانش ناقص کجا این عشق زاد

عشق زاید ناقص اما بر جماد

خاصه آن کو عشق از وی عقل برد

آتشی از عشق در جان بر فروز

ملت عشق از همه دینها جداست

گرگ بر یوسف کجا عشق آورد

سینه باید پر ز عشق و درد و دود

کسب دین عشقست و جذب اندرون

عشق او در جان ما کاریده‌اند

آن حسد از عشق خیزد نه از جحود

وز هوس وز عشق این دنیای دون

کو به عشق سفل آموزید درس

دیدن دیده فزاید عشق را

عشق در دیده فزاید صدق را

گشت دیوانه ز عشق فتح باب

آفرین بر عشق کل اوستاد

ترس و عشق تو کمند لطف ماست

عشق تو بر هر چه آن موجود بود