«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

عشق با دیو سیاهی باختی

قرب وحی عشق دارند این کرام

هست عشقش آتشی اشکال‌سوز

ذوق نکتهٔ عشق از من می‌رود

عشق بر نقدست بر صندوق نی

هست صافی غرق عشق ذوالجلال

که چراغ عشق حق افروختست

دوزخ اوصاف او عشقست و او

عشق آن مسکن کند در من فروز

این چه عشقست و چه استسقاست این

حرص اندر عشق تو فخرست و جاه

عشق جانان کم مدان از عشق نان

سال و مه رفتم سفر از عشق ماه

عشقها با دم خود بازند کین

عشقها بازیم با دم چپ و راست

کوری عشقست این کوری من

مقتضای عشق این باشد نکو

پیش بدبختی نداند عشق باخت

عشق نان بی نان غذای عاشق است

این ز عشقش خویش در چه می‌کند

عشق باشد لوت و پوت جانها

جوشش عشقست نه از ترک ادب

که بود دعوی عشقش هم‌سری

غم چو بینی در کنارش کش به عشق

تا شوی با عشق سرمد خواجه‌تاش

تو بر یار و ندانی عشق باخت

عشق پنهان کرده بود او را اسیر

خشم شاه عشق بر جانش نشست

عشق را نشناخت دانشمند تو

آن طرف که عشق می‌افزود درد

از گلاب عشق او غافل بدند

غارت عشقش ز خود ببریده بود

عشق آب از من نخواهد گشت کم

طبل عشق آب می‌کوبم چو گل

لیک شمع عشق چون آن شمع نیست

عشق چون دعوی جفا دیدن گواه

سرد گردد عشقش از کالای خویش

چون نروید چه گدازد عشق دوست

هردو مطرب مست در عشق شهی

گشته بود از عشقش آسان آن کبد

چون برست از عشق پر بر آسمان

میل و عشق آن شرف هم سوی جان

عشق معشوقان دو رخ افروخته

بی غرض در عشق یک‌رایه بود

بسته عشق او را به حبل من مسد