«خرابات در دیوان اشعار»

در خراباتی که افلاطون نگیرد جای خم

بیت معمور خرابات است یارب کم مباد

از سر کوی خرابات به هر جا رفتم

توشه آخرت من ز خرابات وجود

دیگر از کوی خرابات چرا برخیزم؟

از خرابات مغان پای بروی نگذارم

از خرابات چه دیدم که به آباد زنم؟

از خرابات جهان روی به عمان داریم

میان اهل خرابات چون سفید شوم

بر آستان خرابات چون نباشم فرش؟

عبث به پیر خرابات دردسر دادیم

تا شد قبول پیر خرابات خدمتم

تا روشن است راه خرابات سر کنیم

نومید نیم از کرم پیر خرابات

دوری ز خرابات نه از خشکی زهدست

از صومعه خود را به خرابات کشیدیم

سر حلقه رندان خرابات جهانیم

حاشا که پر از می نکند پیر خرابات

عجب که پیرخرابات نگذرد ز گناهم

از خود مرا برون بر، تا کی درین خرابات

ما خراباتی و نظر بازیم

خرابات جهان خالی شد از خونابه آشامان

بهشت و جوی شیر از تو، خرابات و شراب از من

خرابات وجود من عمارت برنمی دارد

عاقبت پیر خرابات ز بی پروایی

دردنوشان خرابات مغان ستارند

اگر به کوی خرابات می روی صائب

مبر به کوی خرابات دردسر زنهار

سفر ز کوی خرابات زینهار مکن

همیشه کوی خرابات ازان بود معمور