«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

کرد فضل عشق انسان را فضول

ای سرافیل قیامتگاه عشق

ای تو عشق عشق و ای دلخواه عشق

بس شکنجه کرد عشقش بر زمین

خود چرا دارد ز اول عشق کین

عشقت افزون می‌شود صبر تو کم

آتش عشق از نواها گشت تیز

امة العشق الخفی فی الامم

ایها السالون قوموا واعشقوا

پیش چشم از عشق گلحن می‌نمود

عشق در هنگام استیلا و خشم

عشقها داریم با این خاک ما

عشق شه بین در نگهداری من

یک گروه از عشق و قومی بی‌مراد

زیرکی ز ابلیس و عشق از آدمست

عشق چون کشتی بود بهر خواص

نور مطلق زنده از عشق خدا

عشق و سودا چونک پر بودش بدن

تن ز عشق خاربن چون ناقه‌ای

کو نشان عشق و ایثار و رضا

عشق اندر عشق بینی والسلام

بودم اندر عشق خانه بی‌قرار

هم‌چو طفلان عشقها می‌باختم

کرد مجنون را ز عشق پوستی

هم‌چو حال سر عشق عاشقان

عشق کمپیرک همی‌شد بیشتر

جمع باید کرد اجزا را به عشق

پیش چشمش این جهان پر عشق و داد

هم‌چو راز عشق دارم در نهان

عشق را عشقی دگر برد مگر

اندک‌اندک رخت عشق آنجا کشد

سنگها از عشق آن شد هم‌چو موم

آنک ارزد صید را عشقست و بس

عشق می‌گوید به گوشم پست پست

عشق نبود هرزه سودایی بود

عشق آن شعله‌ست کو چون بر فروخت

در حجاب از عشق صیدی سوخته

شاهدی کز عشق او عالم گریست

چارچشمی تو ز عشق مشتری

تو به یک خواری گریزانی ز عشق

تو به جز نامی چه می‌دانی ز عشق