«عشق در مولوی و حافظ در حافظ، مولوی»

تا نگیرد بر تو رشک عشق دق

بر من از عشقت بسی ناکام رفت

کانچ اصل اصل عشقست و ولاست

یا چون مستغرق شدی در عشق خر

عشق‌بازی با دو معشوقه بدست

می‌نماید او وفا و عشق و جوش

هر که اندر عشق یابد زندگی

ای ایاز از عشق تو گشتم چو موی

بس فسانهٔ عشق تو خواندم به جان

بازگردان قصهٔ عشق ایاز

عشق دان ای فندق تن دوستت

بانک بر زد در زمان آن عشق‌خو

ز انبهی عشق و وجد اندر جگر

عشق شش ساله کنیزک را بد این

آن ز عشق جان دوید و این ز بیم

پیش تو آید دوان از عشق تو

عشق گیرد گوش تو آنگاه کش

عاشقی کز عشق یزدان خورد قوت

عاشق عشق خدا وانگاه مزد

عشق آمد لاابالی اتقوا

عشق جوشد بحر را مانند دیگ

هفت سال از سوز عشق جسم‌پز

عشق غیرت کرد و زیشان در کشید

عشق هر دم طرفه دیگی می‌پزد

اندرو جز عشق یزدان کار نیست

خانه‌ام پرست از عشق احد

بس گلوها که برد عشق رغیف

گرد بازاری دلش پر عشق و سوز

خویش را تعلیم کن عشق و نظر

پوزبند وسوسه عشقست و بس

یابی اندر عشق با فر و بها

می‌کشی از عشق گفت خود دراز

لیک بس جادوست عشق و اعتقاد

تا نباشد عشق اوتان گوش کش

می‌کشید از عشق افیونی دگر

عشق او ز آورد ایمان بفسرد

عاشق و معشوق و عشقش بر دوام

مقعد صدق او ز صدق عشق خویش

عشق بحری آسمان بر وی کفی

دور گردونها ز موج عشق دان

ور نبیند عاقلی احوال عشق

کم نگردد ماه نیکوفال عشق

عشق اسپش از پی پیشی بود

می‌پرند از عشق آن ایوان و بام

ای شده در دوغ عشق ما گرو