غزل شمارهٔ ۳۷۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای من مه نو به روی تو دیده
۲
واندر تو ماه نو بخندیده
۳
تو نیز ز بیم خصم اندر من
۴
از دور نگاه کرده دزدیده
۵
بنموده فلک مه نو و خود را
۶
در زیر سیاه ابر پوشیده
۷
تو نیز مه چهارده بنمای
۸
بردار ز روی زلف ژولیده
۹
کی باشد کی که در تو آویزم
۱۰
چون در زر و سیم مرد نادیده
۱۱
تو روی مرا به ناخنان خسته
۱۲
من دو لب تو به بوسه خاییده
۱۳
ای تو چو پری و من ز عشق تو
۱۴
خود را لقبی نهاده شوریده