متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
عراقی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
از پرده برون آمد، ساقی، قدحی در دست
۲
هم پردهٔ ما بدرید، هم توبهٔ ما بشکست
۳
بنمود رخ زیبا، گشتیم همه شیدا
۴
چون هیچ نماند از ما آمد بر ما بنشست
۵
زلفش گرهی بگشاد بند از دل ما برخاست
۶
جان دل ز جهان برداشت وندر سر زلفش بست
۷
در دام سر زلفش ماندیم همه حیران
۸
وز جام می لعلش گشتیم همه سرمست
۹
از دست بشد چون دل در طرهٔ او زد چنگ
۱۰
غرقه زند از حیرت در هرچه بیابد دست
۱۱
چون سلسلهٔ زلفش بند دل حیران شد
۱۲
آزاد شد از عالم وز هستی ما وارست
۱۳
دل در سر زلفش شد، از طره طلب کردم
۱۴
گفتا که: لب او خوش اینک سرما پیوست
۱۵
با یار خوشی بنشست دل کز سر جان برخاست
۱۶
با جان و جهان پیوست دل کز دو جهان بگسست
۱۷
از غمزهٔ روی او گه مستم و گه هشیار
۱۸
وز طرهٔ لعل او گه نیستم و گه هست
۱۹
می‌خواستم از اسرار اظهار کنم حرفی
۲۰
ز اغیار نترسیدم گفتم سخن سر بست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.