غزل شمارهٔ ۱۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بیخود ز نوای دل دیوانهٔ خویشم
۲
ساقی و می و مطرب و میخانهٔ خویشم
۳
زان روز که گردیده‌ام از خانه بدوشان
۴
هر جا که روم معتکف خانهٔ خویشم
۵
بی‌داغ تو عضوی به تنم نیست چو طاوس
۶
از بال و پر خویش، پریخانهٔ خویشم
۷
یک ذره دلم سختم از اسلام نشد نرم
۸
در کعبه همان ساکن بتخانهٔ خویشم
۹
دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب
۱۰
ویران شدهٔ همت مردانهٔ خویشم
۱۱
آن زاهد خشکم که در ایام بهاران
۱۲
در زیر گل از سبحهٔ صد دانهٔ خویشم
۱۳
صائب شده‌ام بس که گرانبار علایق
۱۴
بیرون نبرد بیخودی از خانهٔ خویشم