متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
زان یار دلنوازم شکریست با شکایت
۲
گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
۳
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم
۴
یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت
۵
رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس
۶
گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت
۷
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا
۸
سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
۹
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی
۱۰
جانا روا نباشد خونریز را حمایت
۱۱
در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود
۱۲
از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت
۱۳
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود
۱۴
زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت
۱۵
ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم
۱۶
یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت
۱۷
این راه را نهایت صورت کجا توان بست
۱۸
کش صد هزار منزل بیش است در بدایت
۱۹
هر چند بردی آبم روی از درت نتابم
۲۰
جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت
۲۱
عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ
۲۲
قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.