متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
فروغی بسطامی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۳۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را
۲
بر لب من کجا نهد لعل شراب‌خواره را
۳
رشتهٔ عمر پاره شد بس که ز دست جور او
۴
دوخته‌ام به یکدگر سینهٔ پاره پاره را
۵
کشتهٔ عشق را لبش داده حیات تازه‌ای
۶
ورنه کسی نیافتی زندگی دوباره را
۷
با همه بی‌ترحمی باز به رحمت آمدی
۸
لختی اگر شمردمی زحمت بی شماره را
۹
ز آه شررفشان من نرم نمی‌شود دلش
۱۰
آتش من نمی‌کند چارهٔ سنگ خاره را
۱۱
تا ننهی وجود خود بر سر کار بندگی
۱۲
خواجه ما نمی‌خرد بندهٔ هیچ‌کاره را
۱۳
خنجر خون‌فشان بکش، آنگه استخاره کن
۱۴
از پی قتل من ببین خوبی استخاره را
۱۵
چند ز دود آه خود، شب همه شب، فروغیا
۱۶
تیره کنم رخ فلک، خیر کنم ستاره را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.