متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
فروغی بسطامی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۵۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد
۲
از یک نگهش دل به بلایی سیه افتاد
۳
من بندهٔ آن خواجه که با مژدهٔ عفوش
۴
هر بنده که بر خواست به فکر گنه افتاد
۵
گردید امید دلم از ذوق فراموش
۶
هرگه که مرا دیده به امیدگه افتاد
۷
صد بار دل افتاد در آن چاه زنخدان
۸
یک بار اگر یوسف کنعان به چه افتاد
۹
از دست جفای تو شکایت نتوان کرد
۱۰
مسکین چه کند کار چو با پادشه افتاد
۱۱
دل از صف مژگان تو بیرون نبرد جان
۱۲
مانند شکاری که بر جرگ سپه افتاد
۱۳
در مرحلهٔ عشق تو ای سرو قباپوش
۱۴
چندان بدویدیم که از سر کله افتاد
۱۵
ز امید نگاهی که به حالش نفکندی
۱۶
دردا که مریض تو به حال تبه افتاد
۱۷
آنجا که فروغ مه من یافت فروغی
۱۸
خورشید فروغی است که بر خاک ره افتاد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

نیازمند بازبینی
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۱ نیازمند تصمیم۱ موجودیت مرتبط

پیش‌نویس‌ها و پیشنهادها

هنوز واقعیت تأییدشده نیستند
پیشنهادیبه‌کارگیری نماد

می و جام

پیشنهاد واژگانی؛ سرنخ پژوهشهم‌خوانی واژه، اثبات معنا یا نقش ادبی نیست؛ متن را بررسی کنید.ارجاع در سطح شعر است؛ بیت دقیق ثبت نشده است.

به‌کارگیری نماد ← می و جام

Matched curated alias: می; editorial status: suggested

۱ شاهد متنی
بیت دقیق و نقل‌قول در این رکورد ثبت نشده؛ ارجاع فعلی فقط به شعر است.
۰ بیت · رابطهٔ منتقل‌شده
Vira

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.