امیرخسرو دهلوی · دیوان اشعار

شمارهٔ ۱ - امیر خسرو در قرآن السعدین شرح می‌دهد که چون سلطان به «خان جهان» اقطاع «اوده»را عطا کرد ، وی با «خان جهان» در انجا ماند

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
با علم فتح دران راه دور
۲
سایه فشان شد بحد« کنت پور»
۳
خان جهان ، حاتم مفلس نواز
۴
گشت باقطاع «اودهٔ» سرفراز
۵
از کف جود و کرم حق شناس
۶
کر د فراهم سپهٔ بی قیاس
۷
من که بدم چاک را و پیش از آن
۸
کرد کرم آنچه که بد پیش از آن
۹
تا زچنان بخشش خاطر قریب
۱۰
بنده شدم لازمهٔ آن رکیب
۱۱
در «اوده» برد ، ز لطفی چنان
۱۲
کیست که از لطف بتابد عنان؟
۱۳
غربت از احسانش چنانم گذشت
۱۴
کم وطن اصل فراموش گشت
۱۵
در «اوده» بخشش او تا دو سال
۱۶
هیچ غم و ناله نبود از منال

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.