بخشها و شعرهای این اثر
دیوان اشعار
امیرخسرو دهلوی
۲٬۸۲۱شعر۹بخش
۱خواندن شعر کامل ←۲خواندن شعر کامل ←۳خواندن شعر کامل ←۴خواندن شعر کامل ←۵خواندن شعر کامل ←۶خواندن شعر کامل ←۷خواندن شعر کامل ←۸خواندن شعر کامل ←۹خواندن شعر کامل ←۱۰خواندن شعر کامل ←۱۱خواندن شعر کامل ←۱۲خواندن شعر کامل ←۱۳خواندن شعر کامل ←۱۴خواندن شعر کامل ←۱۵خواندن شعر کامل ←۱۶خواندن شعر کامل ←۱۷خواندن شعر کامل ←۱۸خواندن شعر کامل ←۱۹خواندن شعر کامل ←۲۰خواندن شعر کامل ←۲۱خواندن شعر کامل ←۲۲خواندن شعر کامل ←۲۳خواندن شعر کامل ←۲۴خواندن شعر کامل ←
قصیدهٔ شمارهٔ ۱
بخش قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - قصیده
بخش قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - قصیدهٔ دریای ابرار «این تلخ می که هست دل مرده را حیات زهر است در دهان حریفان بد فعال»
بخش قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - زمان ارکان هر دو بار باز هم روبرو شدند و از هر دو جانب شاعران قصیدهها سرودند قصیدهٔ معروف امیر خسرو شاید در همین مجالس قرائت شده باشد:
بخش قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - امیر خسرو نزد سلطان کیقباد رسید قصیدهٔ مدحیه را شاید درین ایام به وی تقدیم داشته باشد:
بخش قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - اشعار حاوی و قایع تاریخی از قران السعدین (حاوی مجمل کتاب ) مجموع عنوانهای فصول مثنوی و قران السعدین که ضمنا فهرست مندرجات کتاب میباشد نیز بذات خود یک قصیدهٔ مستقل میشود و آنرا در اینجا میریم :
بخش قصاید
شمارهٔ ۱ - امیر خسرو در قرآن السعدین شرح میدهد که چون سلطان به «خان جهان» اقطاع «اوده»را عطا کرد ، وی با «خان جهان» در انجا ماند
بخش مثنویات
شمارهٔ ۲ - مگر آرزوی دیدن ما در و دوستان و خویشان او را باز به دهلی آورد:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۳ - سلطان کیقباد، گر چه جوان عشرت پسند و عیاش بود مگر از فهم شعر بی بهره نبود وامیر خسرو را صله داد و مکلف به نظم آوردن شرح دیدار او سال پیش بین پسر و پدر (کیقباد و ناصرالدین محمود) نمود، زیرا امیر خسرو خود گواه آن وقایع بود که، آن زمان سبب استحکام اوضاع سلطنت هند گردید در قران السعدین میگوید:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۴ - اینک شاعر بیان می کند که چسان قران السعدین را به نظم آورد:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۵ - چنان بنظر میرسد که آن سلطان عشرت طلب و هردم خیال، به این کتاب توجه نکرد و آن همه زر را که وعده کرده بود به امیر خسرو نداد، مگر امیر خسرو ازینکه مثنوی دلانگیزی گماشته است ، خرسند بود:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۶ - از ینجاست که از مدح کردن اظهار بیزاری و ازاهل زمانه گله میکند
بخش مثنویات
شمارهٔ ۷ - (امیر خسرو ، درطی زندگی دور و دراز خویش باین توبه که در نزدیکی چهل سالگی کرده پابند نمیماند، چنانکه دربیان سرگذشت او خواندیم ) با این هم، امیر خسرو آرزوی واثق داشته تا در قران السعدین تازگیهای ادبی بیارد:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۸ - عزم وی ، بر ایجاد گری ، درین ابیات شرح یافته :
بخش مثنویات
شمارهٔ ۹ - محض به سخن شناسان حق خورده گیری را قایل است:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۰ - گر چه در پایان سرودن این اشعار بخود چنین خطاب کرده بود:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۱ - امیر خسرو، در ایام نگاشتن اشعار قران السعدین هنوز مثنویهای خمسه را به جواب خمسه زنی می ننوشته است خود ملتفت است که این مثنوی او بر سبک نظامی است و آن استاد بزرگ را می ستاید:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۲ - استاد دیگر، سعدی را نیز میستاید:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۳ - (در پی این فهرست منظوم ابیات گزیدهای را از حمد، مناجات، نعت و معراج میآریم که محسنات معنوی عمده دارد) حمد:
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۴ - مناجات
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۵ - نعت
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۶ - معراج
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۷ - (حرکت ناصرالدین از لکهنو تی بنگال به سرزمین بیهار):
بخش مثنویات
شمارهٔ ۱۸ - (شرح حال پسری کیقبا دهلی):
بخش مثنویات
