متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۲۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
روی تو آب چشمه خورشید می‌برد
۲
لعلت به خنده پرده یاقوت می‌درد
۳
گر بنگرد عروس جمالت در آینه
۴
خودبین شود هر آینه، آن به که ننگرد
۵
گر لاله با عذار تو شوخی کند و را
۶
معذور دار! کز سبکی باد می‌برد
۷
چون مجمر از درون نفس گرم می‌زنم
۸
بر بوی آنکه لطف تو دامن بگسترد
۹
بگریست زار مردم چشم من از غمش
۱۰
لیکن چه سود؟ که غم مردم نمی‌خورد
۱۱
دین می‌کنم فدای سر زلف کافرت
۱۲
گر زلف کافر تو بدین سر در آورد
۱۳
گفتم: به خون دل به کف آرم وصال تو
۱۴
بسیار ازین بگفتم و او دم نمی‌خورد
۱۵
سلمان تواند از سر دنیا و آخرت
۱۶
بگذشت، لیکن از سر کوی تو نگذرد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.