قطعه شمارهٔ ۱۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
دوش با من خرد از روی نصیحت می‌گفت
۲
کای گرفته ز جهان طبع لطیف تو ملال
۳
پیش ارباب زمان می نروی از چه سبب
۴
بهر قوتی که گریزت نبود در همه حال
۵
گفتمش زانکه درین دور قمر نیست کسی
۶
که درو بوی مروت بود و حسن خصال
۷
کوه کندن ز پی قوت به نوک مژه به
۸
که شدن پیش لئیمان زمان بهر سوال